ท้อได้
แต่อย่าเพิ่งถอยรูด

วันหนึ่งผมเห็นโพสต์ในกลุ่มออกแบบเกมต่างประเทศ ซึ่งในกลุ่มนั้นสามารถโพสต์แบบไม่ระบุตัวตนได้ และโพสต์นี้เป็นแบบนั้นครับ

ใจความของโพสต์นั้นประมาณว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาพยายามเติบโตในฐานะนักออกแบบ รู้สึกภูมิใจกับสิ่งที่สร้างขึ้นมา แต่ก็ยังรู้สึกว่าทำได้ไม่ดีพอ แม้แต่เกณฑ์ที่ตั้งไว้ต่ำๆ ก็ยังไม่ถึง เขาบอกตัวเองว่าออกแบบเพราะความสุข แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลว เมื่อผลงานที่ดีที่สุดของเขาไม่สามารถเป็นที่สนใจได้เลย

คำถามที่ทำให้จิ้มจึก

มีคอมเมนต์หนึ่งในโพสต์นั้นถามกลับว่า "ทำไมคุณถึงออกแบบเกม? ถ้าคุณออกแบบเกมเพราะความสุขจริงๆ มันสำคัญมากหรอที่เกมเหล่านั้นจะไม่ได้รับการสังเกตเห็น?"

ฟังดูตรงไปตรงมา แต่คนโพสต์ก็ตอบได้ตรงใจมากว่า "ความรู้สึกมันซับซ้อนและมักจะขัดแย้งกัน ผมออกแบบเกมเพราะผมชอบจริงๆ แต่ผมก็หวังว่าคนอื่นจะพบคุณค่าเกมแบบนี้เหมือนผม หลายร้อยชั่วโมงที่ใช้ในการออกแบบ วาดภาพ ทดสอบเล่น ทุกๆ อย่างที่ทุ่มเทลงไป..."

และปิดท้ายด้วยประโยคที่ผมรู้สึกจิ้มจึกมากที่สุดว่า

และคอมเมนต์ที่โดนที่สุด

มีคอมเมนต์หนึ่งที่ผมชอบมากที่สุดครับ เขาถามกลับว่า "คุณกำลังตีพิมพ์ด้วยตัวเองหรือเปล่า? การออกแบบและการตีพิมพ์เป็นทักษะที่แตกต่างกันมาก ถ้าคุณให้เวลาในการเติบโตในฐานะนักออกแบบแล้ว..."

ประโยคนี้สื่อสารถึงผมด้วยเช่นกัน เพราะผมก็ทั้งรักในการออกแบบบอร์ดเกม และอยากเห็นมันงอกเงยทั้งเชิงการรับรู้และธุรกิจ ซึ่งมันคือคนละเรื่องกันจริงๆ ครับ

ผมเองก็พยายามอยู่ และนักออกแบบอิสระคนอื่นๆ ก็คงพยายามอยู่เช่นกัน ไม่ใช่แค่ในวงการบอร์ดเกมไทย แต่ทั่วโลกก็พยายามกันอยู่ทั้งนั้น

ถ้าจะให้ผมตอบคนที่โพสต์ไว้สักอย่าง ก็คงบอกได้แค่ว่า

เป็นกำลังใจให้กับทุกๆ คนที่เดินทางบนความฝันเดียวกันครับ แน่นอน ผมบอกตัวเองด้วยเหมือนกัน